خواندن نماز حضرت فاطمه (س) در شب قدر

[ad_1]

 

 

 

 

باشگاه خبرنگاران/ نماز حضرت فاطمه (س) بدین گونه است که در رکعت اوّل بعد از حمد، صد مرتبه سوره «انّاانزلناه» و در رکعت دوم بعد از حمد، صد مرتبه سوره «توحید» مى خواند و پس از سلام این دعا رامى خواند:
سُبحانَ ذِى الْعِزِّ الشّامِخِ الْمُنیفِ، سُبْحانَ ذِى الْجَلالِ الْباذِخِ الْعَظیمِ،
منزه است (خداى) صاحب عزت بسیار بلند و مرتفع منزه است (خداى) صاحب جلال والاى بزرگ،

سُبحانَ ذِى الْمُلْکِ الْفاخِرِ الْقَدیمِ، سُبحانَ مَنْ لَبِسَ الْبَهْجَهَ وَ الْجَمالَ،
منزه است (خداى) صاحب فرمانروایى فاخر قدیم منزه است کسى که در بردارد خرّمى و زیبایى را

سُبحانَ مَنْ تَرَدّى بِالنُّورِ وَالْوَقارِ، سُبحانَ مَنْ یَرى اَثَرَ النَّمْلِ فِى الصَّفا،
منزه است آن که به رداى نور و وقار خود را آراسته منزه است آن که جاى پاى مور را در روى سنگ صاف ببیند

سُبحانَ مَنْ یَرى وَقْعَ الطَّیْرِ فِى الْهَواءِ، سُبحانَ مَنْ هُوَ هکَذ الا هکَذا غَیْرُهُ.

منزه است آن که گذرگاه پرنده را در هوا ببیند منزه است آن که او این چنین است و دیگرى چنین نیست.

 

 

 

 

مجله ی تفریحی سرگرمی بوستان زندگی

[ad_2]

لینک منبع

چطور در شب قدر توبه واقعی کنیم؟

[ad_1]

 

 

 

همشهری آنلاین/ شب‌قدر را به «الهی‌العفوش» می‌شناسند؛ به اینکه از یک‌سال «کج‌نگری» و «کجروی» پشیمان شده و اراده صراط مستقیم را کرده باشیم. در ادامه این مطلب را بخوانید.
اما سؤال اینجاست که ما در شب‌قدر واقعا توبه می‌کنیم یا گمان می‌کنیم که توبه می‌کنیم؟ شرایط جامعه ما بعد از شب‌های‌قدر در رمضان‌های گذشته چندان نشان از توبه‌کردن ما ندارد چرا که اگر اهل توبه بودیم می‌بایست هر سال آمار طلاق و اعتیاد و بزه و گناهان فردی و اجتماعی کمتر می‌شد ولی افزایش آن‌ها حکایت از توبه نکردن و «توهم توبه کردن» دارد. پس اگر در شب‌های قدر توبه نکرده‌ایم چه کرده‌ایم؟! پاسخش واضح است؛ اولا ما معنای توبه را با استغفار اشتباه گرفته‌ایم. فرض کنید قرار بوده از تهران به شمال بروید، اما بعد از گذراندن ۵۰ کیلومتر، ناگاه متوجه می‌شوید در جاده قم هستید؛ یعنی کاملا مخالف جهت. بی‌شک بلافاصله ترمز می‌گیرید. اما آیا خطای ۵۰ کیلومتر اشتباه رفتن جبران می‌شود؟ یقینا جبران نمی‌شود.

باید فرمان ماشین را چرخاند و این ۵۰ کیلومتر را برگشت، به این برگشت توبه می‌گویند. استغفار همان ترمز است که در شب‌قدر با گریه‌هایمان از خدا طلب پوزش می‌کنیم تا جلوی خطای بیشتر را بگیریم، نه اینکه به صرف این کار، همه‌چیز جبران شود. جبران با توبه حاصل می‌شود؛ یعنی نماز نخوانده را بخوانی، روزه نگرفته را بگیری و غیبت و تهمت انجام شده را حلالیت بگیری. نمی‌شود با یک شب اشک ریختن، گمان کنی مسئولیت برداشته شده چرا که شب‌قدر، شب «مسئولیت‌پذیری» است نه شب «مسئولیت‌گریزی».

ثانیا ما بسیاری از گناهان را گناه نمی‌دانیم که بخواهیم از آن‌ها توبه کنیم. گمان ما این است که فقط دزدی و این قسم کارها، گناه هستند. اما آیا خانمی که حجابش را کامل نمی‌گیرد و باعث ویرانی خانواده‌ای می‌شود جای توبه ندارد؟ آیا بد رانندگی‌کردن، صد معبر‌کردن، شب عروسی بوق‌بوق کردن و مزاحم مردم شدن توبه ندارد؟ آیا اسراف‌ها و تفاخر‌ها و سبک زندگی سرشار از تحقیر فقرا توبه ندارد؟ آیا تحقیر نظامی که از خون هزاران شهید به‌وجود آمده و تمجید از دشمنانش توبه ندارد؟ آیا هزاران معضل اجتماعی و فرهنگی دیگر که مجال شمردنش نیست توبه ندارد؟ بی‌شک عمده ما اصلا توجه نداریم که این‌ها نیز گناهانی هستند که باید جبرانشان کنیم. جنس رفتار آینده ما به ما خواهد گفت که «توبه» کرده‌ایم یا «توهم توبه» داریم.

 

 

 

 

مجله ی تفریحی سرگرمی بوستان زندگی

 

[ad_2]

لینک منبع

در محضر بزرگان/ شفاعت امیرالمؤمنین (ع) در روز محشر شامل چه کسانی می‌شود؟

[ad_1]

 

 

همشهری آنلاین/ همه امت‌های مؤمن گذشته، مؤمن به وجود مقدس امیرالمؤمنین (ع) هستند. در روز قیامت ندا می‌آید که هر کس مؤمن به علی (ع) بوده و در پرتو نور ایشان حرکت کرده است، به دنبال ایشان به بهشت برود. در ادامه این مطلب را بخوانید.
آیت‌الله سیدمحمدمهدی میرباقری رییس فرهنگستان علوم اسلامی قم و عضو مجلس خبرگان رهبری نوشت:
در ماه‌های مختلف سال به ویژه ماه مبارک رمضان مؤمنین می‌توانند در مقامی قرار بگیرند که محبت الهی در وجودشان رسوخ کرده و بنابراین رفتار و سکنات‌شان بر این مدار قرار گرفته و از این طریق به آرامش دست یابند، نخستین قدم قرار گرفتن در مدار محبت الهی و سپس محبت اولیا معصوم (ع) و در نهایت محبت به دیگر مؤمنین است؛ بنابراین همه روابط در جامعه مؤمنان از روابط خانوادگی گرفته تا ارتباط با اقشار مختلف جامعه و گروه‌ها بر مدار محبت الهی و معصومین (ع) است به طور مثال روابط مالی در این جامعه بر اساس انفاق، ایثار، محبت و کمک به هم نوع و … است.

در مقابل این جامعه مؤمنین که براساس دستگاه پاک پرستش خداوند و محبت الهی شکل گرفته، جامعه‌ای نیز وجود دارد که مبتنی بر حب نفس و شیطان و اولیا طاغوت شکل گرفته است.
روز قیامت ندا می‌آید که خلیفه الهی بر زمین چه کسی است، داود (ع) بر می‌خیزد، اما به او گفته می‌شود که منظور وی نیست، دوباره ندا می‌آید و سپس وجود مقدس علی (ع) برمی‌خیزد سپس ندا می‌آید که هر کس در دنیا بر پرتو نور علی (ع) حرکت کرده به دنبال او به راه بیافتد چرا که همه مؤمنان از اولین تا آخرین‌شان مؤمن به علی (ع) هستند.

در مقدمات تفسیر صافی دیدم که آمده بود محبت امیرالمومنین (ع) از ایمان است و امم گذشته هم مؤمنین‌شان مؤمن به علی (ع) بوده‌اند؛ بنابراین همه امت‌های گذشته مؤمن به وجود مقدس علی (ع) هستند و زمانی که در روز قیامت منادی می‌آید و علی (ع) برمی‌خیزد هر کس که به ایشان پناه برده به دنبال‌شان حرکت می‌کند حضرت همه مؤمنان را در مقامات خود قرار می‌دهند و شفاعت آن‌ها را می‌کنند.

در آن لحظه درهای بهشت باز می‌شود و یک درب که باب الرحمن نام دارد امام علی (ع) آنجا به سجده می‌افتند و منادی ندا می‌دهد که برخیز و هر کس که به تو مؤمن بوده را از این درب به بهشت وارد کن.
خداوند متعال از زمانی که حضرت آدم را بر زمین هبوط داد هدایتی را به دلیل مکر شیطان با ایشان همراه فرستاد تا نسل‌شان در زمین گسترش پیدا کند اگر این هدایت الهی نبود مردم همه گمراه می‌شدند بنابراین خداوند فرمود که این هدایت را فرستاده که دنبال رو مسیر او باشیم و اگر از این مسیر هدایت الهی تبعیت نکنیم گمراه شده و شقاوتمند خواهیم شد؛ بنابراین در همه اعصار دشمنان تلاش کردند تا رشته‌های ارتباط با انبیا را قطع کنند درحالیکه انبیا (ع) آمدند تا بین ما و پروردگار حلقه وصل باشند، تن‌ها در صورتی از این مسیر غفلت نکرده‌اید که ذکر خداوند را بگوییم، همه معاملات و کارهای ما باید از سر بندگی خداوند باشد، از تجارت ما گرفته تا تحصیل، تعلیم و تعلم و خلاصه همه کار‌ها در این صورت خانه و زندگی ما مساجد می‌شود و ما وارد وای ولایت پیغمبر و علی (ع) شده‌ایم.

«أَلاَ بِذِکْرِ اللَهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ» سه نوع تفسیر شده است یک نوع یاد ما از خداوند است که باعث آرامش‌مان می‌شود، دوم یاد خدا از ما و سوم باطن و یاد حضرت محمد (ص) است؛ بنابراین خانه‌ای که در آن نور نبی اکرم (ص) باشد آن خانه، خانه ذکر و الهی است در این صورت زندگی و تجارت و کار خدایی می‌شود در غیر این صورت حتی مساجد ما هم خدایی نیست حتی اگر در آن نماز هم خوانده باشیم.

 

 

 

مجله ی تفریحی سرگرمی بوستان زندگی

[ad_2]

لینک منبع