خواندن نماز حضرت فاطمه (س) در شب قدر

[ad_1]

 

 

 

 

باشگاه خبرنگاران/ نماز حضرت فاطمه (س) بدین گونه است که در رکعت اوّل بعد از حمد، صد مرتبه سوره «انّاانزلناه» و در رکعت دوم بعد از حمد، صد مرتبه سوره «توحید» مى خواند و پس از سلام این دعا رامى خواند:
سُبحانَ ذِى الْعِزِّ الشّامِخِ الْمُنیفِ، سُبْحانَ ذِى الْجَلالِ الْباذِخِ الْعَظیمِ،
منزه است (خداى) صاحب عزت بسیار بلند و مرتفع منزه است (خداى) صاحب جلال والاى بزرگ،

سُبحانَ ذِى الْمُلْکِ الْفاخِرِ الْقَدیمِ، سُبحانَ مَنْ لَبِسَ الْبَهْجَهَ وَ الْجَمالَ،
منزه است (خداى) صاحب فرمانروایى فاخر قدیم منزه است کسى که در بردارد خرّمى و زیبایى را

سُبحانَ مَنْ تَرَدّى بِالنُّورِ وَالْوَقارِ، سُبحانَ مَنْ یَرى اَثَرَ النَّمْلِ فِى الصَّفا،
منزه است آن که به رداى نور و وقار خود را آراسته منزه است آن که جاى پاى مور را در روى سنگ صاف ببیند

سُبحانَ مَنْ یَرى وَقْعَ الطَّیْرِ فِى الْهَواءِ، سُبحانَ مَنْ هُوَ هکَذ الا هکَذا غَیْرُهُ.

منزه است آن که گذرگاه پرنده را در هوا ببیند منزه است آن که او این چنین است و دیگرى چنین نیست.

 

 

 

 

مجله ی تفریحی سرگرمی بوستان زندگی

[ad_2]

لینک منبع

چطور در شب قدر توبه واقعی کنیم؟

[ad_1]

 

 

 

همشهری آنلاین/ شب‌قدر را به «الهی‌العفوش» می‌شناسند؛ به اینکه از یک‌سال «کج‌نگری» و «کجروی» پشیمان شده و اراده صراط مستقیم را کرده باشیم. در ادامه این مطلب را بخوانید.
اما سؤال اینجاست که ما در شب‌قدر واقعا توبه می‌کنیم یا گمان می‌کنیم که توبه می‌کنیم؟ شرایط جامعه ما بعد از شب‌های‌قدر در رمضان‌های گذشته چندان نشان از توبه‌کردن ما ندارد چرا که اگر اهل توبه بودیم می‌بایست هر سال آمار طلاق و اعتیاد و بزه و گناهان فردی و اجتماعی کمتر می‌شد ولی افزایش آن‌ها حکایت از توبه نکردن و «توهم توبه کردن» دارد. پس اگر در شب‌های قدر توبه نکرده‌ایم چه کرده‌ایم؟! پاسخش واضح است؛ اولا ما معنای توبه را با استغفار اشتباه گرفته‌ایم. فرض کنید قرار بوده از تهران به شمال بروید، اما بعد از گذراندن ۵۰ کیلومتر، ناگاه متوجه می‌شوید در جاده قم هستید؛ یعنی کاملا مخالف جهت. بی‌شک بلافاصله ترمز می‌گیرید. اما آیا خطای ۵۰ کیلومتر اشتباه رفتن جبران می‌شود؟ یقینا جبران نمی‌شود.

باید فرمان ماشین را چرخاند و این ۵۰ کیلومتر را برگشت، به این برگشت توبه می‌گویند. استغفار همان ترمز است که در شب‌قدر با گریه‌هایمان از خدا طلب پوزش می‌کنیم تا جلوی خطای بیشتر را بگیریم، نه اینکه به صرف این کار، همه‌چیز جبران شود. جبران با توبه حاصل می‌شود؛ یعنی نماز نخوانده را بخوانی، روزه نگرفته را بگیری و غیبت و تهمت انجام شده را حلالیت بگیری. نمی‌شود با یک شب اشک ریختن، گمان کنی مسئولیت برداشته شده چرا که شب‌قدر، شب «مسئولیت‌پذیری» است نه شب «مسئولیت‌گریزی».

ثانیا ما بسیاری از گناهان را گناه نمی‌دانیم که بخواهیم از آن‌ها توبه کنیم. گمان ما این است که فقط دزدی و این قسم کارها، گناه هستند. اما آیا خانمی که حجابش را کامل نمی‌گیرد و باعث ویرانی خانواده‌ای می‌شود جای توبه ندارد؟ آیا بد رانندگی‌کردن، صد معبر‌کردن، شب عروسی بوق‌بوق کردن و مزاحم مردم شدن توبه ندارد؟ آیا اسراف‌ها و تفاخر‌ها و سبک زندگی سرشار از تحقیر فقرا توبه ندارد؟ آیا تحقیر نظامی که از خون هزاران شهید به‌وجود آمده و تمجید از دشمنانش توبه ندارد؟ آیا هزاران معضل اجتماعی و فرهنگی دیگر که مجال شمردنش نیست توبه ندارد؟ بی‌شک عمده ما اصلا توجه نداریم که این‌ها نیز گناهانی هستند که باید جبرانشان کنیم. جنس رفتار آینده ما به ما خواهد گفت که «توبه» کرده‌ایم یا «توهم توبه» داریم.

 

 

 

 

مجله ی تفریحی سرگرمی بوستان زندگی

 

[ad_2]

لینک منبع